«Ευπατρίδης πολιτικός που δυστυχώς σπανίζει σήμερα»: Ο Αντώνης Σαμαράς μιλά για τον Σήφη Βαλυράκη

Η απώλεια του Σήφη Βαλυράκη ήρθε ξανά στο προσκήνιο, μέσα από μια τιμητική εκδήλωση που έγινε την Παρασκευή (23/1) στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ, στη μνήμη του πρώην υπουργού. 

Στην ομιλία του για τον Βαλυράκη, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς περιγράφει τη φιλία τους, που άνθισε παρά τις έντονες πολιτικές διαφορές της εποχής, από τα «πράσινα» και τα «γαλάζια» καφενεία μέχρι τις κοινές αγωνίες για την Ελλάδα της δικτατορίας και της Δημοκρατίας.

Ο Σαμαράς αναδεικνύει τον Βαλυράκη όχι μόνο ως πολιτικό του συνάδελφο αλλά και ως άτομο ανυστερόβουλο, δημοκράτη και πατριώτη, με έμφαση στη σταθερότητα, την εντιμότητα και την προσήλωση στο δημόσιο συμφέρον.

Μέσα από αναμνήσεις προσωπικές και οικογενειακές, η ομιλία σκιαγραφεί έναν άνθρωπο που συνδύαζε τη δημόσια δράση με την ακεραιότητα και την αφοσίωση στις αξίες που ενώνουν, αντί να διχάζουν. Στο πρόσωπο του Βαλυράκη, η Ελλάδα χάνει έναν πολιτικό που σπανίζει σήμερα, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο πρώην πρωθυπουργός.

Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά για τον Σήφη Βαλυράκη:

Κυρίες και κύριοι

Με τον Σήφη ήμασταν φίλοι. Και ας γεννήθηκε αυτή η φιλία ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που πολιτεύτηκαν σε μια εποχή πολιτικού πάθους και σφοδρών συγκρούσεων. Στην εποχή των πράσινων και των γαλάζιων καφενείων, όταν ο ένας σχεδόν δεν μίλαγε με τον άλλον. Ομως, όπως είπε και ο Ελύτης, είναι όμορφη και παράξενη αυτή η χώρα. Κι έτσι, ο Σήφης κι εγώ πάντα συμφωνούσαμε σε αυτά που μας ένωναν! Κι ήταν πολλά. Πάνω απ’ όλα η ειλικρινής αγάπη και ανησυχία για την πατρίδα, για την Ελλάδα μας. Γιατί ο Σήφης ήταν ένας άδολος πατριώτης, τέκνο άφθαρτο της Κρήτης, που για την Πατρίδα αγωνίστηκε αγνά, πόνεσε ηρωικά και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά.

Η μοίρα το έφερε να γνωριστούμε μέσω κοινών φίλων από την εποχή της δικτατορίας. Λόγω του θείου μου, του αδελφού της μητέρας μου, του Παύλου Ζάννα, ενός σημαντικού ανθρώπου και διανοούμενου, αγωνιστή και εκείνου, στον αντι-δικτατορικό αγώνα. Ο Ζάννας στη Δημοκρατική Αμυνα, ο Σήφης στο ΠΑΚ, φυλακισμένοι και οι δύο. Κι όπως γνωριστήκαμε με αγωνίες για την πατρίδα, έτσι κι αποχαιρετιστήκαμε. Γιατί είναι για μένα μια παράδοξα μεγάλη τιμή, η τελευταία του συνομιλία πριν δολοφονηθεί, να ήταν μαζί μου.

Εποχή κόβιντ… Μου είχε στείλει λίγες μέρες πριν μια μελέτη του για τα εθνικά θέματα, ενώ εγώ είχα γράψει εκείνη την Κυριακή ένα άρθρο στην Καθημερινή γύρω από τα ίδια ζητήματα.
Μου τηλεφώνησε μόλις το διάβασε, είπαμε πολλά, ηταν κεφάτος, δώσαμε υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σύντομα, πού να ήξερα….Η φιλία μας ήταν και είναι οικογενειακή. Όπως ήμουν φίλος εγώ με τον Σήφη, ήταν και είναι οι γυναίκες μας. Η Μίνα και η Γεωργία. Και την ευχαριστούμε ειλικρινά την μοναδική Μίνα μας και τα σπουδαία παιδιά τους, γι' αυτή την ολόκαρδη σχέση ζωής. Που σφυρηλατήθηκε και σε ευτυχισμένες στιγμές αλλά και πάνω στην απίστευτη απώλεια.

Κάπου, θυμάμαι, στη Λυκαβηττού, πριν πάνε στην Πειραιώς, ήταν τα πρώτα γραφεία του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών, όπου Πρόεδρος ήταν ο Κάρολος Παπούλιας και αντιπρόεδρος ο Σήφης. Καλούσαν συχνά όλα τα τότε κόμματα της Βουλής για να εκφράσουν τις απόψεις τους, πάνω σε κείμενα που είχαν οι ίδιοι ετοιμάσει από πριν. Από προτάσεις για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας ή της «επαναφοράς του αμιγούς θεσμού των ενόρκων», μέχρι και τους « μόνιμους κύκλους των συναρμοδίων υπουργών», που και σήμερα θα ήταν μια απάντηση στο δήθεν επιτελικό κράτος των 60-65 υπουργών και υφυπουργών.

Δεν θα μιλήσω εγώ για την πολιτική δράση του Σήφη Βαλυράκη στο ΠΑΣΟΚ. Θα πω μόνον πώς η διαδρομή του είχε ήθος, σταθερότητα ιδεών , αγωνιστικότητα, εντιμότητα και πίστη βαθιά στις δυνάμεις της πατρίδας μας. Γιατί ήταν ανυστερόβουλος, θαρραλέος, Δημοκράτης και Πατριώτης. Μιλάω για το είδος του ευπατρίδη πολιτικού που δυστυχώς σπανίζει σήμερα, την ώρα που η Ελλάδα το έχει περισσότερο ανάγκη από ποτέ. Γιατί, ο Πατριωτισμός, φίλες και φίλοι, ενώνει και δεν διαιρεί. Ας μην το ξεχάσουμε ποτέ! Σας ευχαριστώ!».